این شعار بطور مدام در تجمعات خیابانی کارگران بازنشسته شنیده می شود و با اینکه ظاهر معترض و جنگنده ای دارد اما بسیار محافظه کارانه است زیرا اعتراض کارگران را به حصار قانون محدود می کند. منظور از «حق» در این شعار، افزایش حقوق به تناسب تورم، اجرای بندهای قانون کار و از این قبیل حرفهاست!! شعار « فقط کف خیابون …..» به کارگران می گوید که ریشه مشکلات ما ناشی از عدم اجرای قانون و قانون گریزی دولتهاست!! فلسفه وجودی قوانین در جوامع سرمایه داری، مقید کردن کارگران به حرمت و حقانیت سرمایه و مهار مبارزات ضدسرمایه داری کارگران است. بدیهی است که طبقه سرمایه دار و دولتها در مقابل کارگران تسلیم و مطیع قانون، لزوم چندانی هم به اجرای آن نمی بینند.

اعتراضات حی و حاضر طبقه ما چه در «کف خیابون» و چه در مراکز کار، مزدبگیری را خط قرمزی می داند که نباید پا را از آن فراتر گذاشت. طبقه ما بهبود زندگی خود را به دریافت مزد و افزایش مزدها قفل زده است!! دستمزد بخش کوچکی از ارزشهای آفریده شده توسط طبقه ما است. مطابق آمارها کمتر از 5 درصد از این محصول کار به ما تعلق می گیرد و مابقی آن نصیب طبقه سرمایه دار می شود. راه خلاصی ما اینست که تابوی مزدبگیری را درهم شکنیم و سهم هرچه بیشتری از ارزشهای تولید شده توسط طبقه خود را از چنگ طبقه سرمایه دار بیرون آوریم.

حق ما نه در کف خیابان جلوی مجلس، وزارت کار و نهادهای حکومتی که با اعتصابات سراسری و متوقف ساختن چرخه سود و سرمایه به دست می آید. کارگران معترض در خیابانها و از جمله بازنشستگان کارگر می توانند با مطالبات رادیکال ضد سرمایه داری نقش تعیین کننده و اثرگذاری در مبارزات سراسری کارگران ایفا کنند. علاوه بر کارگران بازنشسته از کارگران شاغل هم بخواهند که در اعتصابات خود فریاد زنند:

معیشت، دارو، درمان، مسکن، آموزش باید از رابطه خرید و فروش خارج شود و رایگان گردد.

در اینجا بلافاصله این سؤال مطرح می شود که آیا طبقه سرمایه دار و دولتها که حتی به افزایش اندک مزدها تن نمی دهند این خواستها را قبول می کنند؟! بدیهی است که سرمایه داران و دولتها این مطالبات را نمی پذیرند اما میدان جنگ ما متوسل شدن به قانون و دولتها نیست. همانگونه که بدون اجازه از دولتها و سرمایه داران دست به اعتصاب می زنیم، همانطور که نوع پوشش خودمان را برحکومتیان تحمیل کردیم، می توانیم مطالبات رفاهی و معیشتی خود را نیز به دست آوریم. طبقه ما در ایران هر روزه در حال اعتراض است. بیشترین تعداد اعتصابات جهان را طبقه کارگر ایران دارد. همه حرف اینست که باید شیوه و شعار اعتراضات خود را تغییر دهیم. اگر پیشروترین و فعالترین کارگران دست از قانونگرایی بر دارند، از خط قرمز مزدبگیری عبور کنند، با پرچم ضروری ترین مطالبات کل طبقه به میدان آیند، بدون شک انرژی نهفته ضدسرمایه داری میلیونها آحاد طبقه ما فوران خواهد کرد. بجای اعتصابات در چارچوب یک مرکز کار و قفل زدن زندگی خود به مزد و افزایش مزدها، جنبشی برپا خواهد شد که حاصل کار خود را مطالبه می کند. طبقه ما متشکل از کارگران صنعتی، تجاری، معلم، خانه دار، پرستار، دستفروش، راننده، بیکار و بازنشسته، بیش از 75 درصد جامعه و خالق همه سرمایه هاست. در مقابل قدرت طبقه ما که توانایی متوقف ساختن چرخه سود و سرمایه را دارد سرمایه داران و دولتها قادر به مقابله نخواهند بود. ابراهیم زنوز – مرداد 1404