در همبستگی با توده های فلسطینی آماج نسل کشی اسرائیل، امریکا، سرمایه جهانی

فقط در روز چهارم اکتبر دو میلیون کارگر، دانشجو، دانش آموز و جوانان طبقه کارگر ایتالیا در تداوم کمپین های پیوسته، فزاینده و رو به اوج دو ساله، بر اساس اعلام قبلی، در همبستگی تنگاتنگ اجتماعی، طبقاتی، انسانی با میلیونها فلسطینی آماج نسل کشی و سبعیت دولت های اسرائیل، آمریکا، اروپا، از جمله ایتالیا و کل سرمایه جهانی وارد میدان کارزار شدند. پلیس بسیار تلاش کرد که حرکت اتوبوس های حامل معترضان شهرهای مختلف راهی رم را به تأخیر اندازد و دچار اختلال کند. با این هدف که شیرازه تظاهرات پرشکوه دو میلیونی توده های عاصی به ورطه فروپاشی افتد. نقشه شوم و منحطی که با دست قادر اعتراض کنندگان نقش بر آب شد. کارگران و جوانان خانواده های کارگری یک روز قبل، روز سوم اکتبر با اعلام اعتصاب عمومی از طرف USB «اتحاد سندیکای پایه آموزشی» و سپس CGIL بزرگترین سندیکای ایتالیا به اندازه کافی آماده مقابله با تمامی دسیسه ها و کارشکنی های بشرستیزانه نیروهای دولتی بودند. آنها با  اراده راسخ و عزم استوار خود حتی CGIL مظهر تمامیت رفرمیسم راست سندیکالیستی را مجبور به قبول خواست های خویش و اعلام اعتصاب همگانی کرده بودند. در چنین فضا و با چنین تدارک و آمادگی، بیش از دو میلیون انسان عاصی معترض به نسل کشی در فلسطین و بربریت دولت های سرمایه داری خود را به رم رساندند، خیابان ها را آکندند. علیه نسل کشی، علیه جنایات دولت ها فریاد اعتراض سر دادند. کلیه حمل و نقل ریلی، ایستگاه های راه آهن، مراکز بارگیری کالا، اتوبان ها، جاده ها، مدارس و دانشگاه ها را اشغال کردند. توده های وسیع کارگر در این خیزش، در سایر طغیان ها، تظاهرات و کارزارهای خود، حتی به اعتراف احزاب فاقد تعلقات حزبی یا هر نوع آویختگی به بالانشینان و نیروهای منجی نمای بالای سر بودند. عصاره کلام آنها یکدل و یکصدا آن است که: «چگونه می توانیم ساکت مانیم و تماشا کنیم وقتی که انسانها، کودکان، زنان، مردان، پیران و جوانان زیر بمبارانهای بدون انقطاع اسرائیل و حامیانش کشته می شوند. کودکان و پیران بدون هیچ داروی بیهوشی، بی حسی برای قطع دست، پا جراحی می گردند. اینها، آنچه وحوش حاکم اسرائیل با حمایت مستقیم دولت ها یا سکوت مطلق آنها می کنند مطلقا قابل تحمل نیست»

معترضان از همان اوایل شروع جنگ، خشمگین و عاصی واکنش نشان دادند، تظاهرات بر پا کردند ولی اکنون شمارشان چند برابر شده است. هر روز بیشتر می گردد. یک بیداری کارگری همگانی در ایتالیا، در حال جوانه زدن و بالیدن است. تعداد کثیر جمعیتهای همیاری کارگری، دانشجویان، دانش آموزان طبقه کارگر که از پیش وجود داشته اند در این دو سال به طور چشمگیر پرخروش تر، فعالتر شده اند، اماکن محل اجتماع آنها مانند «خانه های خلق» (CASA DEL POPOLO) بیش از پیش در حال گفت و شنود، مشورت، اتخاذ تصمیم، برنامه ریزی و کارزار هستند، ارتباطاتشان را محکم تر، پرجوش تر، رادیکال تر نموده اند. با مبارزات جاری کارگران و دانشجویان پیوندهای تنگاتنگ تر برقرار کرده اند. همین ها هستند که نقش نیروی سلسله جنبان، سازمانده راهپیمائیها و اعتراضات را ایفا می کنند. این جمعیتها با سندیکاهای معترض USB و COBAS و  SI COBAS نیز ارتباط دارند.

کارگران گروه موسوم به GKN می نویسند: میلیونها به پا خاسته اند،. دانشجویان در حال انفجارند، طبقه کارگری لباس کاهلی از تن می کند. بر حس تسلیم و وادادگی خود غلبه می کند. فاشیست های حاکم  ایتالیا بالانس حکمرانی را از دست داده اند. آماج قهر توده ها هستند و انگشت به دهان زوزه می کشند: «چرا برای دستمزدها، اشتغال، آموزش، بهداشت اعتراض نمی کنید؟» پاسخ ما به آنها ساده است: در حال انجامش هستیم، فقط اینکه شما نمی فهمید. شما را شیر فهم می کنیم که چگونه مبارزه برای تحقق خواست های اجتماعی، طبقاتی ( lotta sociale) با مبارزه برای رهائی فلسطینی ها به هم آمیخته است.  در تظاهرات پنجم اکتبر رم، در مصاحبه هایی که تلویزیونها نیز پخش کردند، غالب معترضان طرح «صلح ترامپ» را رد می کردند. خانمی می گفت: طرح صلح برای فلسطین توسط ترامپ، نتانیاهو، بلر؟ چه طرح صلحی!!!!!!!!!!!

فعالین جنبش لغو کار مزدی