در اروپا از جمله ممالک غرب و شمال قاره، دهه ها است طبقه سرمایه دار و دولتهایش دست به کار کاهش مشدد و فزاینده امکانات دارو، درمان، «رفاه» توده های کارگر هستند. با این وجود، به رغم همه سلاخیها باز هم تا لحظه حاضر به طور مثال در سوئد کودکان، جوانان زیر 20 سال از پرداخت هزینه دارو، درمان، خدمات دندانپزشکی، فیزیوتراپی، روان درمانی و مشابه اینها معاف هستند. افراد بالای 20 سال برای مراحل مختلف درمان حدود 115 یورو، دارو 380 یورو در سال پرداخت می کنند، هزینه هر 24 ساعت تخت بیمارستان بیش از 10 یورو است. در حوزه دندانپزشکی بالای 300 یورو 50% و فراتر از 1500 یورو در سال 85% معاف از هزینه است. در فرانسه سوای کودکان، نوجوانان، افراد دارای درآمدهای پائین از دارو، درمان، دندانپزشکی، روان درمانی رایگان برخوردارند. هلند، دانمارک و برخی ممالک دیگر اروپا همین وضع را دارند.

در کوبا کشوری که از شروع دهه شصت قرن بیستم تا امروز زیر فشار توفان تحریمهای امریکا، اروپا، عظیم ترین بخش جهان سرمایه داری است، کلیه مراقبتهای پزشکی، پیشگیریها، آزمایشها، کنترل ها، عکس برداریها، بررسی های تشخیص بیماری، کل دارو، درمان، جراحی، تختهای بیمارستان برای سکنه کارگر رایگان، معاف از داد و ستد پولی است. مشکلات شنوائی، دندانپزشکی، خدمات ارتوپدیک از نوع صندلی چرخدار با بهائی نازل در اختیار بیماران قرار می گیرد. پیشرفته ترین سیستم چشم پزشکی دنیا در اختیار مراجعان کارگر است. میانگین عمر 10 سال از حد متوسط جهانی بالاتر، نسبت مرگ و میر کودکان از امریکا کمتر، برای هر 100 هزار نفر 627 پزشک و 94 دندانپزشک دارد. این نسبت ها در مورد امریکا 255  پزشک و 54 دندانپزشک است.

همه ممالک بالا حوزه ها و گوشه های مختلف جهنم سرمایه داری هستند. تکلیف سوئد، فرانسه، دانمارک، هرجای اروپا روشن است. کوبا نیز برخلاف بمبارانهای اندیشه کش قطب غربی سرمایه یا وارونه سرائیهای شعورربای بورژوازی اردوگاهی پیشین، هیچ نشانی از هیچ تندنس سوسیالیسم لغو کار مزدی نداشته است. در همه این کشورها رابطه خرید و فروش نیروی کار با الگوهای حکومتی متفاوت بر هست و نیست توده کارگر شلاق فشار استثمار می زند، معاش آنان را قتل عام می کند، حقوق اولیه انسانی را سلاخی می نماید. با همه اینها دسترسی کارگران به دارو و درمان، دکتر، مراقبت های بهداشتی، پزشکی به گونه چشمگیری از ایران، امریکا، خاورمیانه، افریقا، آسیای میانه، امریکای لاتین، استرالیا، برخی جاهای دیگر بسیار بهتر است. دارو و درمان معضل لاینحل آوار بر سر توده های کارگر نیست. مورد کوبا از این نیز فراتر است. به رغم سطح بسیار نازل «تولید ناخالص سالانه» فقدان غولهای صنعتی، مالی، تکنیکی، آماج تحریمهای 65 ساله نیرومندترین قدرتهای اختاپوسی، بهداشت، دارو، درمان، کاملا رایگان و خارج از سیطره خرید و فروش است. طرح  این حرفها، مثال ها، قیاس ها، این سؤال را پیش می ارد که منظور چیست؟ چه نتیجه ای قرار است بگیریم”؟ و این دقیقا همان پرسشی است که پرداختن به آن هسته اصلی کلام است. می خواهیم تصریح کنیم که در همین دوزخ تفتان استثمار، بربریت، بشرکشی سرمایه هم می توان دارو، درمان، مراقبت های بهداشتی، پزشکی را از سیطره خرید و فروش خارج ساخت، می توان بهداشت، دارو، درمان رایگان را بر نظام بردگی مزدی و دولتش از جمله رژیم کارگرکش اسلامی تحمیل کرد. این امر دست یافتنی است، نه فقط مقدور که اساسا معنای مبارزه طبقاتی ضد سرمایه داری همین است. کار جنبش کارگری آن نیست که عمله تسویه حساب بخش های بورژوازی شود و پشت سر این یا آن حزب راست، چپ، به تغییر دولتها یا الگوهای حکومتی سرمایه پردازد!! بالعکس باید شالوده کارزارش را بر محور انسداد هر چه نیرومندتر، آهنین تر تمامی شریانهای هستی سرمایه مستقر سازد. حول این محور در کلیه حوزه های حیات اجتماعی از معاش تا تبعیض ستیزی، محیط زیست، حقوق انسانی، آزادیها، قدرت سیاسی، سنگر ضد سرمایه داری افرازد، آگاه، سراسری، سازمانیافته، شورائی مبارزه کند. خارج سازی دارو، درمان، مراقبتهای پزشکی، از جمله این عرصه ها، از مهمترین آنهاست. نه کارگران اروپای غربی، شمالی سطح نازل تخفیف ها، تسهیلات درمانی خود را مدیون کرامت حاکمان درنده سرمایه داری هستند، نه بورژوازی کوبا دلباخته نقش حاتم طائی در نظام بردگی مزدی، سیل درمان رایگان راهی خانه های کارگران کرده است!!. نه سرمایه داران فرانسه، سوئد به شکرانه مالکیت غول آساترین تراست ها، سونامی سودها، دست به کاهش هزینه درمان زدند!! نه دولت کوبا در سوک نداری سهام بورس 127 تریلیونی دنیا، راه اجابت دعای سهامداری را بهداشت، دارو، درمان تمام رایگان کارگران دیده است. نه انکشاف صنعتی هر چه متعالی تر، سلامتی و رفاه و بهداشت مدرنتر زائیده است، نه «توسعه ناکافی سرمایه داری»!! سد راه دستیابی توده کارگر به سطح بالای دارو، درمان رایگان شده است. هیچ کدام اینها در دستیابی توده های کارگر به حداقل این امکانات نقش کلیدی نداشته است. سرچشمه، عامل تعیین کننده پیروزی در هر دو جا، مبارزات کارگران بوده است. یک نکته در اینجا اساسی و درس آموز است. نه کارگران اروپای غربی و نه کوبا هیچ کدام همین سطح نازل دارو، درمان را با قدرت کارزار سازمانیافته ضد سرمایه داری به دست نیاوردند. یک جا آن را به مثابه بهای فروش مبارزه طبقاتی در داد و ستد سندیکالیستی با نظام بردگی مزدی گرفتند، در جای دیگر با آویختن به سرمایه داری تحت مالکیت، حاکمیت دولت سهم خود ساختند. در هیچ کدام این دو جا طبقه سرمایه دار و دولتش نبود که دارو و درمان ارزان یا رایگان را حق توده کارگر دید و برای آنها نسخه پیچید، سرشت سرمایه داری ضد این نسخه پیچی ها است. کارگران بودند که مبارزه کردند و گرفتند، اما نه در میدان کارزار آگاه طبقاتی، بلکه سازشکارنه، معامله گرایانه، به بهای کفن و دفن قدرت کارزار ضد بردگی مزدی در گورستان نظم سرمایه داری. شیوه کار و داد و ستدی که سالیان متمادی است تاریخ مصرفش تمام شده است. بازگشت به آن امکان پذیر نیست، سرمایه داری تاریخا بازار این معاملات را تعطیل و حجره هایش را مهر نموده است. دیگر با فروش مبارزه طبقاتی، دولت آویزی، پارلمانتاریسم، دموکراسی و این جادو، جنبلها، نه فقط دارو و درمان رایگان به دست نمی آید، حتی مزدهای معوقه هم حصول نمی گردد. سرمایه داری، در نقطه، نقطه عالم با مخوف ترین دستگاههای قهر، مجهز به هوش مصنوعی هر خواست کارگران را در هم می کوبد، در متن چنین شرائطی صف آرائی سازمان یافته، سراسری، شورائی ضد بردگی مزدی پیش شرط الزامی استیفای هر مطالبه، تحمیل هر خواست بر نظام سرمایه داری، طبقه سرمایه دار و دولتش است. بحث مطلقا آن نیست که باید اول همه آحاد کارگران سرباز سرخپوش توپخانه چنین جنبش متشکل آگاه شوند و بعد شروع به طرح خواستها از جمله دارو، درمان، مراقبتهای پزشکی رایگان کنند. چنین چیزی نه فقط ممکن نیست که بستن سد، سر راه ممکن سازی استیفای هر خواست است. راهبرد زمینی، ساده، صد درصد ممکن پیش روی ما، شروع هشیار و آگاه سازمانیابی کارزار توده های طبقه خود در هر کجا، هر مرکز کار، آموزش، درمان، حمل و نقل، کشاوری، معدن، راه، ساختمان، محله، شهر، همدلی متحد تمامی کارگران اعم از شاغل، بازنشسته، خانه دار، یدی، فکری است. هر اندازه که خود را شورائی، آگاه، ضد سرمایه داری سازمان دهیم همان حد، عروج به سطح تازه ای از قدرت پیکار ضد بردگی مزدی و استقرار در قلعه پرخروش جدیدی برای تعرض توفانی تر به بقای سرمایه داری است. باید ریل مبارزه را از اساس تغییر داد، سراسر جامعه را میدان جنگ تعیین سرنوشت با سرمایه و دولتش نمود. مبارزه برای خارج سازی دارو، درمان، مراقبت های بهداشتی، پزشکی از سیطره خرید و فروش سرمایه داری یکی از این سنگرهای جنگ سراسری است، این خاکریز مهم را برپا و پرخروش سازیم.                          کارگران ضد سرمایه داری